Vanmogen heb ik de eucharistie gevierd bij de katholieke parochie van Our Lady of Mt. Carmel, hier in White Plains, een gemeenschap met Italiaanse roots en een oudere priester (Father Albert) die perfect beantwoordt aan het plaatje van de Italiaanse New Yorker. Het was wel even wennen om eucharistie te vierien in een volle (!) kerk met overwegend jonge gezinnen met kinderen (!!). Heel anders dan bij ons. De jongere kinderen brengen we wat rumoer met zich mee (er is geen nevendienst), maar bij de iets oudere kinderen viel me op hoe ze er geenszins verveeld bij zitten maar de viering echt actief volgen. Het was roepingenzondag en in zijn homilie sneed de priester een onderwerp aan dat weer wel heel herkenbaar was: het grote priestertekort, ook hier in Amerika. Hij vertelde dat toen hij gewijd werd (in de jaren vijftig) er in het bisdom New York gemiddeld honderd seminaristen per jaar afstudeerden. Vele parochies (waaronder Mt. Carmel) konden rekenen op vier tot vijf inwonende priesters. Dit jaar worden er voor heel het bisdom drie nieuwe priesters gewijd. Volgend jaar één. Na de viering is er "koffie in de kerk" (ook dat was herkenbaar uit een Bonheidens verleden) en ik sprak kort met Father Albert over de verschillen tussen parochies in Europa en de VS. Met zijn Italiaanse roots en het feit dat hij vroeger nog veel door Europa gereisd heeft, kon hij duidelijke parallelen en verschilpunten aanhalen. Ik vroeg hem onder andere hoe het kwam dat de kerken hier vol zitten met jong volk, maar dat er toch zo'n groot priestertekort is. Father Gus wees erop dat de jongere mensen die je hier in de kerk ziet haast zonder uitzondering jonge gezinnen met kinderen zijn. Deze jongvolwassenen staan niet persoonlijk ge-engageerd in het geloof (ook in de VS zet binnen deze generatie de secularisatie zich door), maar zij vinden het wél belangrijk dat het geloof en de cultuur van het zondagse kerkbezoek wordt doorgegeven aan hun kinderen. Waar bij ons de secularistatie van de ouders inhoudt dat ook de kinderen wegblijven uit de kerk, is er hier dus kenbaar een omgekeerde beweging: ouders komen naar de kerk om iets van waarde en cultuur mee te geven aan hun kinderen. Toen ik bij het verlaten van de kerk een paar jongeren een kaarsje zag branden bij het grote Mariabeeld van Our Lady of Mt. Carmel, bedacht ik dat deze keuze wel eens een grote impact zou kunnen hebben op de toekomst van de Kerk hier in Amerika.
Via deze pagina wil ik een persoonlijke, onvolledige, chaotische en hopelijk boeiende inkijk geven in de voorbereiding van en mijn verblijf te New York. Noem het mijn "New York State of Mind"...
zondag 18 september 2011
Sunday Mass - Our Lady of Mt. Carmel
Vanmogen heb ik de eucharistie gevierd bij de katholieke parochie van Our Lady of Mt. Carmel, hier in White Plains, een gemeenschap met Italiaanse roots en een oudere priester (Father Albert) die perfect beantwoordt aan het plaatje van de Italiaanse New Yorker. Het was wel even wennen om eucharistie te vierien in een volle (!) kerk met overwegend jonge gezinnen met kinderen (!!). Heel anders dan bij ons. De jongere kinderen brengen we wat rumoer met zich mee (er is geen nevendienst), maar bij de iets oudere kinderen viel me op hoe ze er geenszins verveeld bij zitten maar de viering echt actief volgen. Het was roepingenzondag en in zijn homilie sneed de priester een onderwerp aan dat weer wel heel herkenbaar was: het grote priestertekort, ook hier in Amerika. Hij vertelde dat toen hij gewijd werd (in de jaren vijftig) er in het bisdom New York gemiddeld honderd seminaristen per jaar afstudeerden. Vele parochies (waaronder Mt. Carmel) konden rekenen op vier tot vijf inwonende priesters. Dit jaar worden er voor heel het bisdom drie nieuwe priesters gewijd. Volgend jaar één. Na de viering is er "koffie in de kerk" (ook dat was herkenbaar uit een Bonheidens verleden) en ik sprak kort met Father Albert over de verschillen tussen parochies in Europa en de VS. Met zijn Italiaanse roots en het feit dat hij vroeger nog veel door Europa gereisd heeft, kon hij duidelijke parallelen en verschilpunten aanhalen. Ik vroeg hem onder andere hoe het kwam dat de kerken hier vol zitten met jong volk, maar dat er toch zo'n groot priestertekort is. Father Gus wees erop dat de jongere mensen die je hier in de kerk ziet haast zonder uitzondering jonge gezinnen met kinderen zijn. Deze jongvolwassenen staan niet persoonlijk ge-engageerd in het geloof (ook in de VS zet binnen deze generatie de secularisatie zich door), maar zij vinden het wél belangrijk dat het geloof en de cultuur van het zondagse kerkbezoek wordt doorgegeven aan hun kinderen. Waar bij ons de secularistatie van de ouders inhoudt dat ook de kinderen wegblijven uit de kerk, is er hier dus kenbaar een omgekeerde beweging: ouders komen naar de kerk om iets van waarde en cultuur mee te geven aan hun kinderen. Toen ik bij het verlaten van de kerk een paar jongeren een kaarsje zag branden bij het grote Mariabeeld van Our Lady of Mt. Carmel, bedacht ik dat deze keuze wel eens een grote impact zou kunnen hebben op de toekomst van de Kerk hier in Amerika.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Persoonlijk denk ik dat het celibaat nog altijd veel mensen afschrikt om priester te worden. Moesten ze dat afschaffen (celebrate ipv celibate) zullen ze normaal meer kandidaat priesters krijgen.
BeantwoordenVerwijderen