Vandaag ben ik voor de eerste keer tijdens mijn verblijf naar Manhattan gegaan. Met de expresstrein vanuit White Plains is dat een treinrit van 35 minuten tot Grand Central Station. Ik heb me voorgenomen om, in plaats van toeristgewijze heel Manhattan te doorkruisen, van mijn langer verblijf gebruik te maken om de vijftien stadsdelen één voor één wat van nader bij te leren kennen. Vandaag was de Upper West Side aan de beurt, de buurt ten westen van Central Park.
1. An Afternoon At The MuseumDe metrolijn D zette me keurig af aan 81st Street - American Museum of Natural History. Dit
museum heeft zelfs een ingang in de metrohalte zelf. Handig en daar heb ik dan ook meteen gebruik van gemaakt. Dit is één van de grootste natuurwetenschappelijke musea ter wereld. Sinds de opening in 1877 heeft het complex zich uitgebreid over vier huizenblokken en het bevat nu meer dan 30 miljoen (!) opgezette dieren, dierenmodellen en andere artefacten. Het hoofdgebouw is meteen een Memorial voor president Theodore Roosevelt (president van 1901 tot 1909), die de geschiedenis is ingegaan als een "groene jongen" van zijn tijd. Op aanraden van een collega kocht ik een algemeen toegangsticket en toegang tot één van de vier permanente attracties die het museum rijk is. Het zal weinigen verbazen dat ik, als sci-fi fan, koos voor de Journey to the Stars in het Hayden Planetarium - een reis doorheen de geschiedenis van ons zonnestelsel in een amfitheater met projectie op de koepel die je het gevoel geeft doorheen de melkweg te reizen. Als ik vernam dat de begeleidende stem deze van Whoopi Goldberg (Guinan uit Star Trek, The Next Generation) is, was de keuze nog sneller gemaakt. Na dit indrukwekkend spectakel bezocht ik op de derde verdieping nog de wereldberoemde tentoonstelling van dinosaurus-skeletten van Koch, waarvan een aantal in de jaren twintig van de vorige eeuw werden opgegraven in de Gobi woestijn.
2. Dakota buildingEen paar blocks ten zuiden van het museum, langszij het uitgestrekte Central Park, ligt het al even beroemde Dakotagebouw. De naam en de bouwstijl van dit woonblok duiden erop dat het ten tijde van de bouw, tussen 1880 en 1884, in het "verre Westen" stond (W
est End). Het gebouw is een ontwerp van de architect J. Hardenberg, die tevens het Plaza hotel op zijn naam heeft staan, en werd gebouwd in opdracht van Edward S. Clark, erfgenaam van het fameuze kapitaal van de Singer-fabrieken. En dat is er ook aan te zien. Hiernaast een foto van de "voordeur" en het lampje aan de gevel... In de 65 luxe-appartementen woonden vele beroemdheden, onder wie Judy Garland, Lauren Bacall, Leonard Bernstein en Boris Karloff. De film "Rosemary's Baby" werd hier opgenomen. De ex-Beatle John Lennon werd voor deze voordeur vermoord. Zijn weduwe, Yoko Ono, woont er nog steeds.
3. A Walk in the ParkVervolgens ben ik 72nd street gevolgd langsheen nog andere, indrukwekkende residentiële gevels (van onder meer het Astonia hotel en de Dorilton) om, na een korte maaltijdstop in een deli, bij valavond de Hudsonrivier te bereiken die Manhattan op haar westelijk oever scheidt van New Jersey. Ik heb me voorgenomen Central Park voor later te laten maar wou toch niet voorbijgaan aan het prachtige Riverside Park met de Riverside Parkway die joggers, fietsers en wandelaars toelaat de westoever van Manhattan een behoorlijk stuk langsheen de Hudson te volgen. Riverside Drive, net naast het park, is één van de mooiste straten van de stad. De straat is breed, er staan mooie bomen en men heeft er een prachtig uitzicht op de Hudson. Omdat ik er net bij zonsondergang aankwam, was ik stille getuige van een prachtig kleurenspel dat zich afspeelde boven de skyline van New Jersey aan de overkant. Ik ben er zeker een uur blijven zitten, tot de zon helemaal onder was, om vervolgens via 86st Street weer de metro in te duiken, bestemming Grand Central, White Plains en mijn bed.
Vandaag heb ik eucharistie gevierd bij de Anglikaanse gemeenschap van de Episcopal Diocese of New York in White Plains: Grace Church. In de jaren negentig was Grace Church de enige kerk die resoluut weigerde om uit het centrum van White Plains te verhuizen toen men dat centrum geheel vernieuwde. Het resultaat is een klein, maar charmant kerkje tussen de hoge gebouwen van het Ritz Carlton en de winkelketens van Main Street en Mamaroneck Ave. De gemeenschap die er viert bestaat uit twee bevolkingsgroepen, een Spaanstalige en een Engelstalige. Elk heeft een eigen viering. Ik sloot vandaag om 10:00 aan bij de Engelstalige gemeenschap, die duidelijk in feeststemming verkeerde want gisteren werd er een nieuwe Rector, Rev. Richard A. Kunz aangesteld, die samen met zijn vrouw Barbara (jawel, Jeremy - bij de anglikanen is er geen celibaatsverplichting) sedert 10 maanden in deze gemeenschap woont. De liturgie van de Anglikaanse kerk sluit sterk aan bij die van de katholieke kerk, maar de uitbundigheid waarmee gevierd wordt heeft voor ons koele Belgen toch iets aparts. Zo werd de priester (samen met een vrouwelijke diaken en een zestal (!) misdienaars) bij het binnenkomen verwelkomd door... een heus percussie-ensemble. Sfeer gegarandeerd. Toen men tijdens de viering vroeg of er "first time visitors" waren, heb ik mezelf voorgesteld en ik moet zeggen, men kent iets van gastvrijheid in Grace Church: na de viering werd ik onmiddellijk uitgenodigd op de k
offie die de gemeenschap elke zondag in de parochiezaal naast de kerk houdt. Alhoewel "koffie" een verkeerde voorstelling van zaken bleek: het betrof een heus koud buffet met alles er op en er aan, groenten, kaas, sandwiches en bagels en zelfs een heuse taart (die nog over was van de festiviteiten van de dag voorheen. Ik geraakte er in gesprek met een aantal mensen, waaronder de al wat oudere Alberta, die vloeiend frans spreekt en in haar jeugd nog in België (Brussels, Antwerp, Ostend) is verbleven. Ik sprak er ook met de kersverse rector, Rev. Kunz, voor wie Taizé geen onbekende bleek. Het werd aldus een zonder meer fijne voormiddag in een gemeenschap die Christus' boodschap heel concreet beleeft en uitdraagt in het eenvoudige, dagelijkse omgang met elkaar. Ik voelde me opeens weer dichter bij huis...
