Let it snow!

Vanmorgen viel de eerste sneeuw hier in White Plains. Op zich is dat al opmerkelijk: het is slechts de vierde keer sinds het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog (1860) dat het hier sneeuwt in oktober, voor Halloween. Aanvankelijk dachten we dat het ons vooral idyllische plaatjes zou opleveren. We beseften niet dat de eerste sneeuw het verloop van onze dag ingrijpend zou bepalen en domineren. In de namiddag zouden we immers op bezoek gaan bij een collega die wat hoger in Westchester County woont, in Carmel, NY. Omdat de sneeuw bleef vallen en her en der al zorgde voor de eerste problemen op de weg, besloten we om de reis per trein aan te vatten. Vanuit White Plains zou een treinrit van ongeveer 45 minuten noordwaarts ons veilig en zonder problemen op onze bestemming brengen. Althans, dat dachten we. We zijn er nooit geraakt en pas zeven uren later stonden we, onverrichterzake, weer aan onze eigen voordeur. Wat was er gebeurd? Door de vroege sneeuwval vielen er dikke pakken sneeuw op de bomen die deze tijd van het jaar nog al hun bladeren dragen. De bomen zijn dit extra gewicht duidelijk niet gewoon en een aantal onder hen heeft het dan ook begeven... Helaas voor ons zijn een paar van deze bomen op de spoorweg terechtgekomen, met als gevolg dat onze trein compleet geblokkeerd kwam te zitten door een boom op de sporen voor ons en eentje op de sporen achter ons. Het verzagen en verwijderen van deze obstakels duurde ettelijke uren, waarna de trein werd teruggeroepen naar White Plains en heel het noordelijke gedeelte van de spoorlijn werd afgesloten. Opeens leek de NMBS nog de kwaadste niet! Al bij al kon het erger: velen van mijn collega's zitten zonder stroom tot eind deze week. Happy Halloween!

Walking the High Line

Zaterdag maakten we na een lunch in de Meatpacking District (tot voor een paar jaar een groezelige buurt van hangars en opslagplaatsen voor vlees, vandaag ongeveer de hipste buurt in Manhattan met exclusieve winkels, clubs en restaurants, om nog maar te zwijgen van onbetaalbare lofts) een wandeling over de nieuwe High Line. De High Line is een ingenieus concept van groene stadsvernieuwing. Het is een oude spoorweg, op een brug boven de straten van New York, die lang in inruil en verval was geraakt, tot iemand op het idee kwam om het spoortraject om te vormen tot een wandelpad boven de stad, incluis een ware parkomgeving met bomen, bloemen, gras en waterpartijen. Het geheel verbindt TriBeCa met de Midtown (53 Street) ter hoogte van Madison Square Garden. Een unieke ervaring en een prachtige wandeling, zeker op een zonnige herfstdag. Alleen is het onvermijdelijk druk, daar vele mensen op hetzelfde moment de spoorweg rug willen bewandelen.

First we take Manhattan...

A NOVUM BELGIUM SHARE, ISSUED 1982. IN 1626 SIX WALLOONS, INCLUDING PETER MINUIT, WHO LATER WAS TO BECOME THE FIRST GOVERNOR OF NEW YORK, BOUGHT MANHATTAN ISLAND FROM THE INDIANS FOR $ 24. ORIGINALLY NEW YORK WAS CALLED NOVUM BELGIUM. KAREL SCHOETENS & JEF LAMBRECHT, TWO BELGIANS WHO FOUNDED THE BELGIAN INSTITUTE FOR WORLD AFFAIRS IN 1982, AIM TO REPOSSES MANHATTAN, IN ORDER TO RIGHT THE HISTORICAL FALSIFICATION THAT PETER STUYVESANT WAS THE FOUNDER OF NEW YORK. MINUET ACTUALLY PRECEDED STUYVESANT BY 30 YEARS. THE NECESSARY CAPITAL: $24 IN 1624 PLUS INTEREST, RESULTS IN AN ACTUAL WORTH OF 24 OCTRILLIAN DOLLARS (A NUMBER WITH 24 ZEROS).

Leaf Peeping Season

Vanaf midden oktober ondergaat Westchester County, samen met de hele Hudson Valley, een ware gedaanteverwisseling: het groene bladerdek van de vele loofbomen kleurt in prachtige herfstleuren, van oker over goudgeel tot vurig rood. Het is een proces van enkele weken dat heel mooie plaatjes oplevert en bijgevolg vele dagjestoeristen uit de stad lokt, de zogenaamde "leaf peepers". Gisteren bezochten we onder een stralende najaarszon de stadjes Rye (aan de East River) en Dobbs Ferry (aan de Hudson). De hoge temperaturen en soms tropische voctigheid van de voorbije weken heeft inmiddels plaats geruimd voor de frisheid van de eerste herfstwind. Je voelt dat koning winter al om de hoek loert. Evenals Halloween overigens, waar je hier in de VS echt niet naast kan kijken: al vanaf begin oktobe organiseren scholen en lokale verenigingen pompoenwedstrijden, griezeltochten en verkleedpartijen en op TV is het aanbod van horrorfilms en series (zoals "The Walking Dead" van AMC) amper te overzien.

Welcome Cindy!

Sinds zaterdag zijn we terug compleet: Cindy is goed aangekomen en verkent heden ten dage White Plains. Kris en Sam zijn blij :)

... and Sir, it is the "Enterprise".

Ik krijg een company car voor de rest van mijn verblijf. Dit verruimt onze bewegingsmogelijkheden buiten Manhattan en White Plains uiteraard aanzienlijk :). En na Sulu (zie blogpost ivm Social Security) heb ik meteen ook mijn tweede Star trek referentie beet. Kijk maar naar de naam van de leasing company.

Occupy Wall Street

In een week waarin de primaries voor de presidentsverkiezingen vooral in het Republikeinse kamp de nodige media-aandacht krijgen en zowat iedereen beseft hoe afhankelijk we zijn van die verdomde Blackberry, is toch vooral de bezetting van een park nabij Wall Street de "talk of the town" hier in NY.

Betogers verenigd onder de naam "Occupy Wall Street" betogen al meer dan een week tegen de huidige gang van zaken in de Amerikaanse en wereldeconomie en meerbepaald tegen de inhaligheid en macht van de financiële wereld. Deze week besloten ze te kamperen in Zuccotti Park. Volgens de eigenaar moet het park nu worden schoongemaakt. De betogers vrezen dat het een list is en zijn daarom zelf aan de schoonmaak begonnen!

Countdown

Deze week is een bijzondere week: het is echt aftellen nu naar volgende zaterdag, wanneer Cindy hier in NY aankomt. Sam en ik kijken er erg naar uit!

Game Day: Giants vs. Seahawks

Vandaag stond al een tijdje aangekruist in mijn agenda: mijn eerste NFL (National Football League) game! De NY Giants, het American Football team dat ik nu al een jaartje volg (via internet), ontving vandaag de Seattle Seahawks. En daar wou ik bij zijn.

Het werd een stralende, ja zelfs hete, nazomerdag. Met geen wolkje aan de lucht en een dikke 27 graden op de thermometer (Celsius weliswaar, niet Fahrenheit) was het een perfecte namiddag voor Sunday Afternoon Football - een aangelegenheid waarvoor de New Yorkers thuis blijven of één van de talrijke sports bars in de stad opzoeken, getooid in de clubkleuren - en voor de Giants is dat Big Blue. "Bleeding blue" noemen ze dat hier. Thuis of in de bar, behalve dan voor de slordige 80,000 fans die een ticketje konden bemachtigen voor een zitje in het nieuwe (in 2009 gebouwde) MetLife Stadium op de Meadowlands in East Rutherford, New Jersey, net aan de overzijde van de Hudson. En bij die 80,000 was ik vandaag dus bij :)

Een korte rit met de speciaal ingelegde buslijn van de Port Authority in Manhattan bracht me netjes op de immense parking van het MetLife stadium (de parking waarop tot voor twee jaar nog het legendarische maar ter ziele gegane Giants Stadium verrees). Het MetLife is een uniek stadium, daar het niet één maar twee football clubs een thuis biedt: de Giants en de Jets, stadsrivalen... ik zie het in Mechelen nog niet gebeuren ;)

Dat gameday iets speciaals is voor de New Yorkes wordt al vanop de parking duidelijk: daar zie je tal van barbecues en mensen die bier tanken uit de koffer van hun al dan niet uitgebouwde truck of station wagon. Het fameuze "tailgating" waarbij fans reeds uren voor de wedstrijd verbroederen over een pintje en een hot dog of hamburger. Er wordt zelfs hier en daar een robbertje touch football (een minder risicovolle variant van the real thing) gespeeld. Familiesfeer alom.

Voor de game zelf had ik een zitje, letterlijk en figuurlijk in de nok van het niet overdekte immense stadium. En die nok wil wat zeggen: een slordige dertig verdiepingen boven de begane grond. Als ik rechtstond, kon ik over de muur in de verte de skyline van Manhatten zien. Over de muur naar beneden kijken deed ik liever niet. Langs de binnenkant van het hypermoderne stadium waan je je in de sci-fi versie van een Romeinde arena, met rijen boven rijen mensen en beneden, klein maar nog verbazend goed zichtbaar vanop deze hoogte, de gladiatoren. Voor wie de actie van dichterbij wil volgen zijn er vier grote LCD schermen, elk ca. 2 verdiepingen hoog. American Football is een spel dat in fasen verloopt en het ligt dus regelmatig stil. Tijdens deze "rustpauzes" is er echter voldoende muziek en visuele animatie op de schermen om iedereen bezig te houden. Of als je even de benen wil strekken, kan je gerust een tijdje de "catacomben" achter de tribunes induiken, waar je je tegoed kan doen aan allerlei soorten bier, soft drinks en (fast) food en waar je de strategisch geplaatste fanshops kan bezoeken.

En voor de game begint daalt er een onwezenlijk stilte over het stadium - iedereen veert recht terwijl iemand (in dit geval een jazz saxofoniste) een eigen bewerking van het Amerikaanse volkslied brengt. Kippevelmoment gegarandeerd.

Het enige wat ontbrak waren... cheerleaders. NY is één van de weinige teams in de NFL die er geen heeft!

Oh ja, de Giants verloren 36-25 - maar dat kon voor mij de pret van mijn eerste "live game" echt niet drukken.

Zoek de verschillen

Editoriaal in de NY Times gisteren.

Editoriaal van De Standaard vandaag.

Originaliteit? Times 1 - DS 0

Sulu at the Social Security Office

Zoals jullie misschien weten, ben ik een grote Star Trek fan. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik vanmorgen het social security office van White Plains binnenstapte voor mijn aanvraag van een social security card (zowat de laatste formaliteit omtrent mijn "immigratie" in de VS) en er begroet werd door... George Takei - Sulu uit Star Trek! George was er weliswaar niet in levende lijve, maar vanop een levensgrote poster en via een reeks commercials prees hij het social security systeem omwille van de administratieve vereenvoudiging - take note, Minister Q :) Pikant detail op het einde van één van de commercials: de tegenspeelster vzn George zegt er "it's so easy, even Kirk could do it" - een knipoog naar de jarenlange vete tussen acteurs Takei en Shatner!

A kitty perspective

Het is vandaag Werelddierendag en dus laat ik graag even ons Sam aan het woord :)

Hallo, ik ben Sammy Katt en ik woon hier nu al bijna drie weken. Toegegeven, over de heenreis was ik niet zo enthousiast, maar hoe zou je zelf zijn als je gedurende 9 uur opgesloten zit in een mandje... Gelukkig was het warm en zacht, met een isolerend kussen en mocht ik mee in business class (inclusief een lekker stukje kip van de chef), want anders zou die overtocht over de oceaan echt ondraaglijk zijn geweest.

Hier in Amerika kwam ik dan terecht in een appartement. Alhoewel ik thuis veel buiten loop, ben ik zo'n omgeving best gewoon want ik ga regelmatig mee naar zee en woon ook daar op een appartement. Het uitzicht hier in Amerika is wel veel boeiender. Vooral 's avonds zit ik graag aan het raam te kijken naar de lichtjes van de auto's.

Het eten is hier ook anders, maar daarom niet minder lekker. Ik ben vooral verzot op het vismenu van "9 Lives", waarvoor ik graag mijn korrelvoeding laat staan - who wouldn't?

Daar een kat tot 22 uur per dag slaapt, verveel ik me hier niet. Overdag slaap ik (eerst nog onder, tegenwoordig al in het bed) of hang ik wat aan mijn meegevlogen krabpaal. 's Avonds als Kris thuis komt, spelen we steevast met het lichtje op de muur... iets wat ik ook hier echt niet beu wordt en me toelaat om de nodige energie te verbruiken. Echt voldoende is dat nog niet, vandaar dat ik er de gewoonte heb van gemaakt om Kris steevast om 2:15 's ochtends in bed aan te vallen. Ik weet niet of hij dat zo leuk vindt.

Af en toe hoor ik de stem van Cindy, maar die komt dan uit een klein blikken doosje - dus dat kan eigenlijk niet. Ik kijk er alvast wel naar uit dat ook zij binnenkort hier zal zijn. Nog meer aandacht voor mij :)

Sam

Sunday Mass: Chapel of Divine Compassion

Gisteren ben ik op bezoek geweest bij de zusters van Divine Compassion - een klooster gelegen net buiten het centrum van White Plains in een adembenemend mooie omgeving. De wandeling ernaartoe is op zich al de moeite waard. Divine Compassion is een non-profit katholieke organisatie met een heuse campus rondom het klooster waar godgewijde vrouwen en sympathisanten zich inzetten voor onderwijs, zorg voor kansarmen en rehabilitatie van drugs- of alcoholverslaafden. De zusters voorzien ook in een spiritualiteitscentrum en tonen dat ze zeker in (indien niet van) de wereld staan met een aantal social events zoals een "golf outing" in september - this is upstate NY after all!

East Side Story - the Museum Mile

Shopping Across The Hudson

Deze voormiddag ben ik met een collega met de auto naar Woodbury Commons gereden, een dorp van ongeveer dezelfde grootte als Bonheiden... maar dan uitsluitend bestaande uit winkels (outlets)! Alle bekende merken bij elkaar, voornamelijk inzake kleding (al bespeurde ik er ook een Starbucks en een Sony Center). Vooral de rit ernaartoe was de moeite waard: de autoweg doorheen Westchester (waar de eerste verkleuringen in het bladerdek van de uitgestrekte bossen al merkbaar worden) en de imposante Tappen Zee Bridge over de majestueuze Hudson River. Dit is blijkbaar het weekend waarin het weer kantelt in New York, want na een zwoele werkweek kregen we een gevoelige temperatuurdaling: een pullover is niet langer een luxe!

The Museum Mile

In de namiddag kwam daar nog een stevige regenbui bovenop, net toen ik aankwam in Manhattan voor mijn bezoek aan de Upper East Side. Uitstekend weer dus voor een bezoek aan de Museum Mile op Fifth Avenue, waar je vlak bij elkaar veel musea vindt. De behuizing van de musea varieert van de voormalige herenhuizen van Frick en Carnegie tot het moderne Solomon R. Guggenheim museum van Frank Lloyd Wright. De collecties zijn net zo gevarieerd als de architectuur: van oude meesters tot foto's en sierkunst. Het belangrijkste museum is het enorme Metropolitan Museum of Art, de Amerikaanse evenknie van het Franse Louvre. Daarnaast heb je nog het Jewish museum, het Cooper-Hewitt National Design Museum, het National Academy Museum, het Whitney Museum, het Museum of the City of New York...

Daar ik nu ook weer niet zo een museumfreak ben, koos ik er twee uit: de Metropolitan Museum of Art en het wereldbekende Guggenheim.

Het "Metropolitan" werd in 1870 gesticht door een groep kunstenaars en filantropen, die en kunstinstituut wilden opzetten dat kon wedijveren met de musea in Europa. De collectie wordt beszchouwd als de uitgebreidste ter wereld. Er zijn werken te zien vanaf de prehistorie tot heden en het museum heeft collecties van alle continenten. Ik bezocht er vandaag de ongelofelijke schat aan Egyptische kunst (de grootste verzameling in de werled na Caïro), de Hellenistische en Romeinse zaal en de Byzantijnse en Middeleeuwse kunst. Al bij al genoeg om me een goede drie uur bezig te houden, en dan had ik nog alleen maar een deel van het gelijkvloers bezocht! De foto hiernaast geeft aan dat alvast één iemand zich perfect zou thuisvoelen in het oude Egypte...

Het Guggenheim is opvallend kleiner dan ik het me had voorgesteld. Het is gevestigd in een gebouw van architect Frank Lloyd Wright en heeft een rotondevormige expositiegang die zich in een steeds nauwer wordende spiraal vanaf de koepel omlaag slingert en lijkt op een grote witte schelp. De rotonde was vandaag buiten gebruik (er werd een nieuwe expositie in opgesteld) maar net daarom werd het toegangfsticket in prijs verminderd tot 12 USD - een geluk bij een ongeluk, daar ik sowieso toch niet zo happig ben op "moderne kunst" en het mij vooral om het gebouw zelf te doen was. Binnen zag ik ondermeer de installatie van ..., die de Hugo Boss (jawel) prijs 2010 had gewonnen: 100,000 USD en er niet beter op had gevonden dan een hele museumzaal vervolgens te behangen met ... 100,000 biljetten van 1 dollar. Rare jongens, die kunstenaars!

The Oyster Bar - Grand Central

De dag afsluiten deed ik met een dinner in de kelders van Grand Central Station. Daar bevindt zich immers van oudsher de Oyster Bar, waar je op een barkruk aan de counter een smakelijke (maar ook wel prijzige) oesterschotel krijgt voorgeschoteld.