Happy New Year!

Aan eenieder een gezond, gezegend en gelukkig 2012 gewenst!

Priceless New York

In de shops aan Columbus Circle kan je moeilijk naast de MasterCard reclame kijken. Heel het jaar door kan je met je betaalkaart in de City leuke en onvergetelijke ervaringen meemaken dankzij Priceless New York. Zo gingen wij al eten in de Red Rooster te Harlem en woonden we een paar prachtige concerten bij in Jazz @ Lincoln. Daar het toch dankzij MasterCard is dat wij hier verblijven, hierbij een foto...

The Art of Shaving

Even reclame maken voor een geweldige winkel voor mannen. De producten van The Art of Shaving (recent overgenomen door P&G en hopelijk binnenkort aldus ook in Europa verkrijgbaar) zijn van de bovenste plank en maken scheren tot een waar genot! Ook hun reclamecampagne ("the brotherhood of shaving") in de metro van NY is stijlvol en origineel.

Windham Mountain

De winter in New York is tot op heden sneeuwloos gebleven. Dit is op zichzelf opmerkelijk - men spreekt hier van de zachtste winter sinds het begin van de waarnemingen. Toch wilden we voor ons vertrek nog van wat sneeuwpret genieten en dus trokken we eerder deze week voor twee dagen naar de Catskill Mountains, ongeveer drie uur rijden vanuit White Plains. Op Windham Mountain, een lokale skipiste, wordt er bij gebrek aan sneeuw uit de lucht sneeuw gespoten met een machine, met degelijk resultaat. Aldaar hebben we voor het eerst in jaren de ski's nog eens aangebonden, met succes!

Night Vigil on Christmas Eve

Geen Kerstavond zonder middernachtmis en voor onze eerste Vigil in New York kozen we voor de kerk waar we gedurende de Advent regelmatig een viering bijwoonden: de Church of Our Saviour op Park Avenue. We zijn zeer onder de indruk gekomen van zowel het kerkgebouw met haar vele icoonschilderingen als van de schoonheid van de klassiek verzorgde liturgie. Ook op Kerstavond zat de kerk vol met mensen van alle leeftijden en afkomsten, jong en oud, blank en zwart door elkaar en ditmaal ook opvallend veel gezinnen met kinderen. De Vigil werd ingeleid door een half uurtje Christmas Carols door het excellente koor van de parochie. De viering zelf (afwisselend in het Engels en het Latijn) werd opgeluisterd door zowel koor als enkele soloïsten. En de kerk zelf was prachtig versierd met rode kerstrozen en een mooie Nativity Scene. Een perfecte afsluiter voor een prachtige kerstavond in NY!

Ice Skating on Christmas Eve

Cindy is op Kerstavond gaan schaatsen in Central Park, op de Wollman Rink, een prachtige locatie die het decor vormde voor menig (romantische) film - een fantastische plaats in het park, met de skyline van de stad op de achtergrond. Zeker op kerstavond een zonder meer magische plek! Na enige aarzeling kwam de schaatster in Cindy weer helemaal boven. Ze genoot zichtbaar. Ikzelf ben niet zo'n held als het op gladheid en beweeglijkheid aankomt, dus ik verkoos de warme pretzel en een plekje aan de kant.

Christmas Greetings

Kerstmis in New York is zonder meer fantastisch - niet alleen de pracht en praal op Fifth Avenue of de drommen toeristen rond Rockefeller Plaza, maar ook en vooral de vele charity initiatieven, de manier waarop mensen elkaar nog iets hartelijker begroeten dan anders en de sfeer van good will die heerst op het werk en in de straten. Helaas (?) geen sneeuw en dus ook hier in NY een groene kerst dit jaar, maar dat doet zeker niet af aan onze beleving van deze magische tijd. Aan eenieder van jullie een vredevol, liefdevol en zalig Kerstfeest gewenst!

Rivers and Roads

Rivers & Roads from Ryan&Heidi on Vimeo.

Taizé in Manhattan

In de jaren zeventig verbleven een aantal broeders van Taizé permanent in New York. De stad zag er toen helemaal anders uit en was nog een broeihaard van armoede en geweld. De broeders verbleven, hun roeping getrouw, midden onder de minderbedeelden, in één van de moeilijkste wijken van de toenmalige stad "Hell's Kitchen". Vandaag is deze wijk één van de hippe, dure wijken in het opgeruimde Manhattan (TriBeCa) en vind je er vele exclusieve winkels en restaurants, maar in de jaren zeventig was het er armoe troef. De aanwezigheid van de broeders in deze periode creëerde een eenvoudige maar sterke band met de stad en als je goed zoekt, merk je dat tot op vandaag. Zo gingen we gisteren naar een Taizé-gebedsmoment in het Franse kerkje Saint Esprit op E 60th Street (nabij Lexington Avenue). Hier komen iedere donderdagavond een tiental jongeren (en een paar ouderen) samen om, in alle eenvoud, te zingen en te bidden. Het was een moment van herkenbaarheid om de vertrouwde liedjes uit Taizé, die we ook zingen in de kapel thuis, hier mee te zingen met deze mensen. Prachtig ook om een oase van rust en stilte te vinden, midden in de kerstdrukte en op slechts enkele stappen van de grote winkelstraten en Bloomingdales. Grappig moment: één van de recente Taizéliedjes is in het Nederlands ("Iedere nacht verlang ik naar U, God") en het was best leuk om dat te zingen, samen met mensen die onze taal amper of niet verstaan.

http://www.stespritnyc.net/parish-life-taize.html

Christmas Tree

Verleden week werden op Rockefeller Plaza onder massale belangstelling de lichtjes van de reusachtige kerstboom van New York ontstoken door burgemeester Bloomberg. We mochten het allemaal van op de eerste rij (en vanop de 40e verdieping) van "the Rock" meemaken, dankzij een uitnodiging vanwege een advokatenkantoor. Vandaag versierden we ook onze eigen kerstboom, weliswaar een iets kleiner exemplaar, onder het goedkeurend toezicht van Sammy Katt. Daarmee is het kerstseizoen officieel ingehuldigd... en met de kerstboom komt ook het einde van ons avontuur in New York stilaan dichterbij.

Santa lives down the corridor

Gisterenavond gingen we onze kerstboom halen bij Whole Foods (of beter: ons kerstboompje - een miniversie die op onze TV kast past, veilig buiten de actieradius van Sammy). Toen we terug in de lift stonden van ons gebouw, werden we vergezeld door een manspersoon die we de voorbije weken al meer tegenkwamen in onze gang: een man van ca. 65 met een zwarte, leren jas, een Green Bay Packers trui en een jeans, maar vooral met een kop die zo weggelopen lijkt uit Lord of the Rings of de Hobbit: een sneeuwwitte baard en halflange zilverwille lokken rond een bol, guitig aandoend gezicht met glimlachende ogen. Toen hij onze boom bekeek, glimlachte hij: "time of the season?" - Ik antwoordde: "yes, and you certainly look the part", waarop hij repliceerd: "yes, I do the part". Inderdaad - Santa Claus woont in ons gebouw - of tenminste toch de Sante Claus van de shopping mall tegenover onze deur. Er is nog kersttoeval in het leven!

Caroline's

Donderdagavond gingen we op Broadway kijken naar de stand up comedian Richard Lewis (onder andere bekend van zijn ondersteunende rol in de serie Curb Your Enthusiasm van Seinfeld-creator Larry David). Lewis trad op in de club waar veertig jaar en menig alcohol- en drugverslaving geleden zijn carrière begon: Caroline's - op Broadway, niet zover van Times Square en een waar begrip in het uitgangsleven van New York. Het was fijn deze man (die omwille van zijn gepijnigde grimassen ook wel the King of Pain wordt genoemd) eens live aan het werk te zien!

Hierbij een scène uit Curb, waar Lewis David confronteert in zijn kantoor...

Boardwalk Empire

Fans van Steve Buschemi kennen zeker de nieuwe succes serie van HBO: The Boardwalk Empire. Deze serie vertelt het verhaal van de corrupte (maar sympathieke) schatbewaarder van Atlantic City, NJ in de jaren twintig, ten tijde van de drooglegging of "prohibition". De serie volgt het wel en wee van Enoch "Nucky" Thompson, zijn vrienden en vijanden, met bekende maffiosi van het era zoals Al Capone, Jonh Torrio en Arnold Rothstein. Wij volgen deze serie al een tijdje en omdat we zelf toch geen familie hebben in de States, verkozen we een verblijf in Atlantic City voor onze Thanksgiving. Atlantic City is, nog steeds, de belangrijkste gokstad in de VS buiten Las Vegas. Naast de nog steeds bestaande houten wandeldijk (de "boardwalk") zijn vooral de grote hotels en gokpaleizen van onder andere Donald Trump bekend. Wij verbleven

voor de gelegenheid in het modernste casinohotel, de

Borgata, voor onze gevulde kalkoen met cranberry sauce. Het gokken hebben we enigszins beperkt, maar genieten van de fantastische skyline en nostalgische boardwalk deden we des te meer. Net zoals Oostende bij ons vind je

in Atlantic City een kuststad met een zweem van nostalgie en teloorgang. De luxe van de casinohotels contrasteert er sterk met de ietwat verwaarloosde kustlijn en woonwijken. In de casino's heerst een voortdurend lawaai, een

haast betoverend geluid van honderden slot machines tegelijk en lichtjes in alle kleuren, overal, die je ieder besef van uur en dag pogen te ontnemen.

Value in tradition

Zondagochtend vierden we het begin van de Advent in de Church of Our Savior op Park Avenue, op enkele stappen van Grand Central. De kerk op zich is een pareltje te noemen en zeker een bezoekje waard, of je nu christen bent of niet: het is een oase van rust in deze drukke stad en de ikonen op de muren zijn zonder meer verbluffend. Ze geven de kerk een licht orthodox tintje, dat toch prachtig samengaat met de Romeinse opstelling. Wie goed kijkt, ontdekt tussen de ikonen ook de afbeelding van "hedendaagse" heiligen, zoals Moeder Tereza van Calcutta. De viering die we er bijwoonden was een viering zoals ik er nog maar zelden één had gezien: strictly by the book, met Latijnse gezangen en een "gezongen" Evangelielezing, een stevige dosis wierook en een sterke voorganger. Dit is de Latijnse liturgie, zo vaak verguisd en bekritiseerd, tot in de puntjes. En dat voor een volle kerk, met mensen van letterlijk alle leeftijden. We zagen er ouders met kinderen, zelfs babies, evenals tieners, jongvolwassenen, mensen van middelbare leeftijd en ouderen. En ik moet zeggen: er zit Schoonheid, ook in deze vorm van vieren. Ik weet niet wat me het meest verbaasd heeft: dat ik geraakt werd door een liturgievorm als deze - of dat ik me erop betrapte dat het me verwonderde hoezeer deze liturgie me kon raken.

http://www.oursaviournyc.org/

Harlem, pt. 2

Harlem staat ook bekend om zijn zwarte kerken waar de gemeenschap viert met gepassionneerde voorgangers en authentieke spirituals, de basis van gospel music, afkomstig uit het slavenverleden in het zuiden van de States. We besloten reeds voor ons vertrek naar NY dat we zeker eens zo een "gospelviering" wilden meepikken. De logische keuze leek de bekende Abyssinian Baptist Church op West 138th Street, een gotisch kerkgebouw waar Adam Clayton Powell in de jaren dertig een hechte gemeenschap vormde en waar ook de jonge theoloog Dietrich Bonhoeffer tijdens zijn studies in New York regelmatig langs ging. Vandaag de dag staat deze kerk als "aanrader" in menig reisgidsen en dat laat zich merken! Toen we rond 10:30 arriveerden voor de viering van 11:00 stond er al een rij van letterlijk een straatlengte lang met mensen die stonden aan te schuiven! Uiteindelijk zijn we niet binnen geraakt - de kerk zat te vol - een fenomeen dat vanuit Vlaams perspectief op zijn minst vreemd aandoet. Gelukkig vonden we een paar blocks verder een Unionist Congregational Church die, alhoewel veel minder druk bezocht, een mooie en enthousiaste viering aanbood met onder meer een doop tijdens de viering en een sermoen over het gebruiken van je talenten die nazindert. Wellicht uiteindelijk een betere en meer authentieke ervaring dan opeengepakt tussen de Duitsers en Spanjaarden op West 138th Street...

Harlem - pt. 1

Eén van de "ontdekkingen" voor ons in New York gedurende dit verblijf is ongetwijfeld Harlem. Het staat niet op ieders lijstje maar is nochtans echt de moeite om te doen. De 'zwarte' buurt Harlem had jarenlang een slecht imago en kent een duister verleden waardoor het nog steeds, weliswaar onterecht, in één adem wordt genoemd met armoede, vuil, geweld en drugs. Een plaats waar je als toerist dus beter niet kwam. Wie Harlem vandaag bezoekt moet toegeven dat dit een overroepen beeld is. Deze buurt lééft echt en ademt een bijzondere sfeer die je nergens anders in de City vindt. Prachtige oude herenhuizen getuigen van de periode dat Harlem nog de sjieke buitenwijk van de stad was, ongeveer een eeuw geleden. Morningside Park is zonder meer prachtig in de herfst, misschien zelfs mooier dan Central Park zelf. Er hangt in deze wijk een zekere sfeer van "vergane glorie" die echter meteen kleurrijk wordt ingevuld door de huidige Afro-Amerikaanse bewoners van de buurt, met hun vele kerken (en gospeldiensten), stalletjes en kraampjes op de drukke 125th Street met alles van wierrook tot de "Black History" van de USA, Lennox Avenue die hier werd omgedoopt tot "Malcolm X Boulevard". Zo dicht bij Fifth Avenue en Downtown is het haast een andere wereld. En dit alles zonder enig onveilgheidsgevoel. Integendeel: je voelt je hier welkom! Om van het eten nog maar te zwijgen: asian carribean fusion kitchen? No problem, man! Bij Sylvia (Queen of Soul Food) vind je de gerechten uit het Zuiden en iedere zondagmiddag wordt de maaltijd begeleid door een uurtje gospel music. En in de Red Rooster ernaast kan je een reservatie voor een tafeltje vergeten, tenzij je een maand kan wachten.

Graceland

Neen, je leest het niet verkeerd: Graceland ligt nog steeds in Memphis, TN en niet in NY. Maar reeds sinds het begin van mijn verblijf speel ik met de gedachte om Memphis opnieuw te bezoeken. De laatste keer dat ik er was, was in de zomer van 2005 en zowel de stad als Graceland zelf hebben toen een grote indruk op me nagelaten. Het toeval wil dat ik begin januari nog in de States ben én dat 8 januari de verjaardag is van Elvis - een gebeurtenis die ieder jaar opnieuw wordt gevierd. Dus heb ik vandaag mijn tickets besteld naar the land of the Delta blues (mét Delta airlines) en een kamer geboekt in Heartbreak Hotel (jawel). Het zal mijn laatste weekend op Amerikaanse bodem zijn - but I intend to go out with a bang, of althans with a thankyouverymuch!

Christmas lights

Het eindejaar is op handen en met grote feesten als Thanksgiving en Kerstmis in het vooruitzicht, bereidt de stad zich stilaan voor. Hierbij een beeld van werklieden in Harlem (125th Street) die de eerste kerstverlichting ophangen.

Wheels

Om ons te verplaatsen maken we gebruik van een leasing wagen van "Enterprise" (zie een paar posts terug). Het is een witte Hyundai Sonata. Het valt op hoeveel aziatische merken hier in New York rondrijden: veruit de meerderheid van de wagens zijn Toyota's, Honda's, Hyundai's of Subaru's. Zelfs in het 4x4 segment moeten gevestigde Amerikaanse waarden zoals Dodge, Ford, Chevrolet, GMC en Chrysler de duimen leggen voor de Aziatische tijger. Het straatbeeld wordt er door gedomineerd. Je ziet hier ook betrekkelijk weinig leasingwagens: de meeste Amerikanen kopen hun wagen (op afbetaling). Dat heeft er alles mee te maken dat er hier weinig tot geen fiscale voordelen verbonden zijn aan een bedrijfswagenpark. Wij zijn in ieder geval tevreden van ons stalen ros. Naar de City gaan we er niet mee (parkeren in NY City is een avontuur op zich), maar voor uitstapjes "upstate", de wijde natuur van de Hudson Valley in, is het echt ideaal.

A little nugget of wisdom

Seen @ Sylvia's Restaurant, Harlem.

ING NY City Marathon

Zondag 6 november had in NY de jaarlijkse ING NY City Marathon plaats. Onder een stralende herfstzon liepen meer dan 40,000 mensen (waaronder een honderdtal Belgen en zelfs enkele "royals") de 40 km vanop Staten Island tot in Manhattan. Wij volgden het parcours langsheen Fifth Avenue, helemaal vanin Harlem (125th Street) tot in Central Park. Wat ons vooral opviel was hoe de marathon lééft in NY: overal langsheen het parcours staan mensen, zowel New Yorkers als toeristen en supporters vanuit de vier windstreken, niet alleen om "hun" runner aan te moedigen, maar vooral om "alle" runners een hart onder de riem te steken. Het sportieve wordt zo aangevuld met een mooi, bij wijlen zelfs aandoenlijk, sociaal evenement. Vele mensen lopen ook voor het goede doel, eerder dan voor zichzelf. Zoalos een pancarte van een toeschouwer het geval samenvatte: "Your feet are hurting because you are kicking so much ass!". Velen denken bij New York aan de "haaien" van Wall Street uit de gelijknamige Michael Douglasfim of misschien aan scenes uit Grand Theft Auto. Welnu, dat beeld klopt alvast niet met de grote menselijke solidariteit die je op dagen zoals zondag langsheen de straten van de stad kan beleven. En in feite klopt het helemaal niet met de werkelijkheid in deze grote metropool, waar je zoals veel miserie ziet maar nog meer mensen die er met hart en ziel iets aan proberen te doen.

Een foto-impressie van de marathon, met een aantal beelden die de media misschien niet haalden.

@ Work

De reden waarom we deze maanden in NY doorbrengen heeft alles met mijn werk te maken: ik werk gedurende vier maanden op de hoofdzetel van mijn bedrijf, gelegen in Purchase op 15 minuten rijden van ons appartement te White Plains. Om redenen van vertrouwelijkheid kan ik hier niet veel kwijt over de inhoud van mijn werk, maar deze foto kon ik jullie toch niet onthouden. Dit is mijn bureau op de eerste verdieping van onze campus, die zoals jullie kunnen zien in een mooie, bosrijke omgeving is gesitueerd. Later deze week nog meer foto's, onder meer van de ING NY City Marathon, die we gisteren bijwoonden.

A Year in New York

Neen, de plannen zijn niet veranderd... maar dit filmpje wilde ik jullie toch niet onthouden.

A Year in New York from Andrew Clancy on Vimeo.

Halloween on Sixth Avenue

Halloween is in NY city een ware gebeurtenis - de hele dag (en nacht) vind je de gekste creatufren in de metro en op straat. Het hoogtepunt is de jaarlijkse Halloween Parade in Greenwich Village, wanneer duizenden mensen in zelfgemaakte kostuums Sixth Avenue innemen.

The arrival of a friend

Deze week verblijft een vriend bij ons - meteen een gelegenheid om zelf een tweetal dagen vakantie te nemen en samen Westchester County en NY te verkennen! En dat onder een stralende herfstzon - maar koud! Hier op een terras in de Meatpacking District...

Valhalla, NY

Speciaal voor een goede vriend....

Let it snow!

Vanmorgen viel de eerste sneeuw hier in White Plains. Op zich is dat al opmerkelijk: het is slechts de vierde keer sinds het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog (1860) dat het hier sneeuwt in oktober, voor Halloween. Aanvankelijk dachten we dat het ons vooral idyllische plaatjes zou opleveren. We beseften niet dat de eerste sneeuw het verloop van onze dag ingrijpend zou bepalen en domineren. In de namiddag zouden we immers op bezoek gaan bij een collega die wat hoger in Westchester County woont, in Carmel, NY. Omdat de sneeuw bleef vallen en her en der al zorgde voor de eerste problemen op de weg, besloten we om de reis per trein aan te vatten. Vanuit White Plains zou een treinrit van ongeveer 45 minuten noordwaarts ons veilig en zonder problemen op onze bestemming brengen. Althans, dat dachten we. We zijn er nooit geraakt en pas zeven uren later stonden we, onverrichterzake, weer aan onze eigen voordeur. Wat was er gebeurd? Door de vroege sneeuwval vielen er dikke pakken sneeuw op de bomen die deze tijd van het jaar nog al hun bladeren dragen. De bomen zijn dit extra gewicht duidelijk niet gewoon en een aantal onder hen heeft het dan ook begeven... Helaas voor ons zijn een paar van deze bomen op de spoorweg terechtgekomen, met als gevolg dat onze trein compleet geblokkeerd kwam te zitten door een boom op de sporen voor ons en eentje op de sporen achter ons. Het verzagen en verwijderen van deze obstakels duurde ettelijke uren, waarna de trein werd teruggeroepen naar White Plains en heel het noordelijke gedeelte van de spoorlijn werd afgesloten. Opeens leek de NMBS nog de kwaadste niet! Al bij al kon het erger: velen van mijn collega's zitten zonder stroom tot eind deze week. Happy Halloween!

Walking the High Line

Zaterdag maakten we na een lunch in de Meatpacking District (tot voor een paar jaar een groezelige buurt van hangars en opslagplaatsen voor vlees, vandaag ongeveer de hipste buurt in Manhattan met exclusieve winkels, clubs en restaurants, om nog maar te zwijgen van onbetaalbare lofts) een wandeling over de nieuwe High Line. De High Line is een ingenieus concept van groene stadsvernieuwing. Het is een oude spoorweg, op een brug boven de straten van New York, die lang in inruil en verval was geraakt, tot iemand op het idee kwam om het spoortraject om te vormen tot een wandelpad boven de stad, incluis een ware parkomgeving met bomen, bloemen, gras en waterpartijen. Het geheel verbindt TriBeCa met de Midtown (53 Street) ter hoogte van Madison Square Garden. Een unieke ervaring en een prachtige wandeling, zeker op een zonnige herfstdag. Alleen is het onvermijdelijk druk, daar vele mensen op hetzelfde moment de spoorweg rug willen bewandelen.

First we take Manhattan...

A NOVUM BELGIUM SHARE, ISSUED 1982. IN 1626 SIX WALLOONS, INCLUDING PETER MINUIT, WHO LATER WAS TO BECOME THE FIRST GOVERNOR OF NEW YORK, BOUGHT MANHATTAN ISLAND FROM THE INDIANS FOR $ 24. ORIGINALLY NEW YORK WAS CALLED NOVUM BELGIUM. KAREL SCHOETENS & JEF LAMBRECHT, TWO BELGIANS WHO FOUNDED THE BELGIAN INSTITUTE FOR WORLD AFFAIRS IN 1982, AIM TO REPOSSES MANHATTAN, IN ORDER TO RIGHT THE HISTORICAL FALSIFICATION THAT PETER STUYVESANT WAS THE FOUNDER OF NEW YORK. MINUET ACTUALLY PRECEDED STUYVESANT BY 30 YEARS. THE NECESSARY CAPITAL: $24 IN 1624 PLUS INTEREST, RESULTS IN AN ACTUAL WORTH OF 24 OCTRILLIAN DOLLARS (A NUMBER WITH 24 ZEROS).

Leaf Peeping Season

Vanaf midden oktober ondergaat Westchester County, samen met de hele Hudson Valley, een ware gedaanteverwisseling: het groene bladerdek van de vele loofbomen kleurt in prachtige herfstleuren, van oker over goudgeel tot vurig rood. Het is een proces van enkele weken dat heel mooie plaatjes oplevert en bijgevolg vele dagjestoeristen uit de stad lokt, de zogenaamde "leaf peepers". Gisteren bezochten we onder een stralende najaarszon de stadjes Rye (aan de East River) en Dobbs Ferry (aan de Hudson). De hoge temperaturen en soms tropische voctigheid van de voorbije weken heeft inmiddels plaats geruimd voor de frisheid van de eerste herfstwind. Je voelt dat koning winter al om de hoek loert. Evenals Halloween overigens, waar je hier in de VS echt niet naast kan kijken: al vanaf begin oktobe organiseren scholen en lokale verenigingen pompoenwedstrijden, griezeltochten en verkleedpartijen en op TV is het aanbod van horrorfilms en series (zoals "The Walking Dead" van AMC) amper te overzien.

Welcome Cindy!

Sinds zaterdag zijn we terug compleet: Cindy is goed aangekomen en verkent heden ten dage White Plains. Kris en Sam zijn blij :)

... and Sir, it is the "Enterprise".

Ik krijg een company car voor de rest van mijn verblijf. Dit verruimt onze bewegingsmogelijkheden buiten Manhattan en White Plains uiteraard aanzienlijk :). En na Sulu (zie blogpost ivm Social Security) heb ik meteen ook mijn tweede Star trek referentie beet. Kijk maar naar de naam van de leasing company.

Occupy Wall Street

In een week waarin de primaries voor de presidentsverkiezingen vooral in het Republikeinse kamp de nodige media-aandacht krijgen en zowat iedereen beseft hoe afhankelijk we zijn van die verdomde Blackberry, is toch vooral de bezetting van een park nabij Wall Street de "talk of the town" hier in NY.

Betogers verenigd onder de naam "Occupy Wall Street" betogen al meer dan een week tegen de huidige gang van zaken in de Amerikaanse en wereldeconomie en meerbepaald tegen de inhaligheid en macht van de financiële wereld. Deze week besloten ze te kamperen in Zuccotti Park. Volgens de eigenaar moet het park nu worden schoongemaakt. De betogers vrezen dat het een list is en zijn daarom zelf aan de schoonmaak begonnen!

Countdown

Deze week is een bijzondere week: het is echt aftellen nu naar volgende zaterdag, wanneer Cindy hier in NY aankomt. Sam en ik kijken er erg naar uit!

Game Day: Giants vs. Seahawks

Vandaag stond al een tijdje aangekruist in mijn agenda: mijn eerste NFL (National Football League) game! De NY Giants, het American Football team dat ik nu al een jaartje volg (via internet), ontving vandaag de Seattle Seahawks. En daar wou ik bij zijn.

Het werd een stralende, ja zelfs hete, nazomerdag. Met geen wolkje aan de lucht en een dikke 27 graden op de thermometer (Celsius weliswaar, niet Fahrenheit) was het een perfecte namiddag voor Sunday Afternoon Football - een aangelegenheid waarvoor de New Yorkers thuis blijven of één van de talrijke sports bars in de stad opzoeken, getooid in de clubkleuren - en voor de Giants is dat Big Blue. "Bleeding blue" noemen ze dat hier. Thuis of in de bar, behalve dan voor de slordige 80,000 fans die een ticketje konden bemachtigen voor een zitje in het nieuwe (in 2009 gebouwde) MetLife Stadium op de Meadowlands in East Rutherford, New Jersey, net aan de overzijde van de Hudson. En bij die 80,000 was ik vandaag dus bij :)

Een korte rit met de speciaal ingelegde buslijn van de Port Authority in Manhattan bracht me netjes op de immense parking van het MetLife stadium (de parking waarop tot voor twee jaar nog het legendarische maar ter ziele gegane Giants Stadium verrees). Het MetLife is een uniek stadium, daar het niet één maar twee football clubs een thuis biedt: de Giants en de Jets, stadsrivalen... ik zie het in Mechelen nog niet gebeuren ;)

Dat gameday iets speciaals is voor de New Yorkes wordt al vanop de parking duidelijk: daar zie je tal van barbecues en mensen die bier tanken uit de koffer van hun al dan niet uitgebouwde truck of station wagon. Het fameuze "tailgating" waarbij fans reeds uren voor de wedstrijd verbroederen over een pintje en een hot dog of hamburger. Er wordt zelfs hier en daar een robbertje touch football (een minder risicovolle variant van the real thing) gespeeld. Familiesfeer alom.

Voor de game zelf had ik een zitje, letterlijk en figuurlijk in de nok van het niet overdekte immense stadium. En die nok wil wat zeggen: een slordige dertig verdiepingen boven de begane grond. Als ik rechtstond, kon ik over de muur in de verte de skyline van Manhatten zien. Over de muur naar beneden kijken deed ik liever niet. Langs de binnenkant van het hypermoderne stadium waan je je in de sci-fi versie van een Romeinde arena, met rijen boven rijen mensen en beneden, klein maar nog verbazend goed zichtbaar vanop deze hoogte, de gladiatoren. Voor wie de actie van dichterbij wil volgen zijn er vier grote LCD schermen, elk ca. 2 verdiepingen hoog. American Football is een spel dat in fasen verloopt en het ligt dus regelmatig stil. Tijdens deze "rustpauzes" is er echter voldoende muziek en visuele animatie op de schermen om iedereen bezig te houden. Of als je even de benen wil strekken, kan je gerust een tijdje de "catacomben" achter de tribunes induiken, waar je je tegoed kan doen aan allerlei soorten bier, soft drinks en (fast) food en waar je de strategisch geplaatste fanshops kan bezoeken.

En voor de game begint daalt er een onwezenlijk stilte over het stadium - iedereen veert recht terwijl iemand (in dit geval een jazz saxofoniste) een eigen bewerking van het Amerikaanse volkslied brengt. Kippevelmoment gegarandeerd.

Het enige wat ontbrak waren... cheerleaders. NY is één van de weinige teams in de NFL die er geen heeft!

Oh ja, de Giants verloren 36-25 - maar dat kon voor mij de pret van mijn eerste "live game" echt niet drukken.

Zoek de verschillen

Editoriaal in de NY Times gisteren.

Editoriaal van De Standaard vandaag.

Originaliteit? Times 1 - DS 0

Sulu at the Social Security Office

Zoals jullie misschien weten, ben ik een grote Star Trek fan. Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik vanmorgen het social security office van White Plains binnenstapte voor mijn aanvraag van een social security card (zowat de laatste formaliteit omtrent mijn "immigratie" in de VS) en er begroet werd door... George Takei - Sulu uit Star Trek! George was er weliswaar niet in levende lijve, maar vanop een levensgrote poster en via een reeks commercials prees hij het social security systeem omwille van de administratieve vereenvoudiging - take note, Minister Q :) Pikant detail op het einde van één van de commercials: de tegenspeelster vzn George zegt er "it's so easy, even Kirk could do it" - een knipoog naar de jarenlange vete tussen acteurs Takei en Shatner!

A kitty perspective

Het is vandaag Werelddierendag en dus laat ik graag even ons Sam aan het woord :)

Hallo, ik ben Sammy Katt en ik woon hier nu al bijna drie weken. Toegegeven, over de heenreis was ik niet zo enthousiast, maar hoe zou je zelf zijn als je gedurende 9 uur opgesloten zit in een mandje... Gelukkig was het warm en zacht, met een isolerend kussen en mocht ik mee in business class (inclusief een lekker stukje kip van de chef), want anders zou die overtocht over de oceaan echt ondraaglijk zijn geweest.

Hier in Amerika kwam ik dan terecht in een appartement. Alhoewel ik thuis veel buiten loop, ben ik zo'n omgeving best gewoon want ik ga regelmatig mee naar zee en woon ook daar op een appartement. Het uitzicht hier in Amerika is wel veel boeiender. Vooral 's avonds zit ik graag aan het raam te kijken naar de lichtjes van de auto's.

Het eten is hier ook anders, maar daarom niet minder lekker. Ik ben vooral verzot op het vismenu van "9 Lives", waarvoor ik graag mijn korrelvoeding laat staan - who wouldn't?

Daar een kat tot 22 uur per dag slaapt, verveel ik me hier niet. Overdag slaap ik (eerst nog onder, tegenwoordig al in het bed) of hang ik wat aan mijn meegevlogen krabpaal. 's Avonds als Kris thuis komt, spelen we steevast met het lichtje op de muur... iets wat ik ook hier echt niet beu wordt en me toelaat om de nodige energie te verbruiken. Echt voldoende is dat nog niet, vandaar dat ik er de gewoonte heb van gemaakt om Kris steevast om 2:15 's ochtends in bed aan te vallen. Ik weet niet of hij dat zo leuk vindt.

Af en toe hoor ik de stem van Cindy, maar die komt dan uit een klein blikken doosje - dus dat kan eigenlijk niet. Ik kijk er alvast wel naar uit dat ook zij binnenkort hier zal zijn. Nog meer aandacht voor mij :)

Sam

Sunday Mass: Chapel of Divine Compassion

Gisteren ben ik op bezoek geweest bij de zusters van Divine Compassion - een klooster gelegen net buiten het centrum van White Plains in een adembenemend mooie omgeving. De wandeling ernaartoe is op zich al de moeite waard. Divine Compassion is een non-profit katholieke organisatie met een heuse campus rondom het klooster waar godgewijde vrouwen en sympathisanten zich inzetten voor onderwijs, zorg voor kansarmen en rehabilitatie van drugs- of alcoholverslaafden. De zusters voorzien ook in een spiritualiteitscentrum en tonen dat ze zeker in (indien niet van) de wereld staan met een aantal social events zoals een "golf outing" in september - this is upstate NY after all!

East Side Story - the Museum Mile

Shopping Across The Hudson

Deze voormiddag ben ik met een collega met de auto naar Woodbury Commons gereden, een dorp van ongeveer dezelfde grootte als Bonheiden... maar dan uitsluitend bestaande uit winkels (outlets)! Alle bekende merken bij elkaar, voornamelijk inzake kleding (al bespeurde ik er ook een Starbucks en een Sony Center). Vooral de rit ernaartoe was de moeite waard: de autoweg doorheen Westchester (waar de eerste verkleuringen in het bladerdek van de uitgestrekte bossen al merkbaar worden) en de imposante Tappen Zee Bridge over de majestueuze Hudson River. Dit is blijkbaar het weekend waarin het weer kantelt in New York, want na een zwoele werkweek kregen we een gevoelige temperatuurdaling: een pullover is niet langer een luxe!

The Museum Mile

In de namiddag kwam daar nog een stevige regenbui bovenop, net toen ik aankwam in Manhattan voor mijn bezoek aan de Upper East Side. Uitstekend weer dus voor een bezoek aan de Museum Mile op Fifth Avenue, waar je vlak bij elkaar veel musea vindt. De behuizing van de musea varieert van de voormalige herenhuizen van Frick en Carnegie tot het moderne Solomon R. Guggenheim museum van Frank Lloyd Wright. De collecties zijn net zo gevarieerd als de architectuur: van oude meesters tot foto's en sierkunst. Het belangrijkste museum is het enorme Metropolitan Museum of Art, de Amerikaanse evenknie van het Franse Louvre. Daarnaast heb je nog het Jewish museum, het Cooper-Hewitt National Design Museum, het National Academy Museum, het Whitney Museum, het Museum of the City of New York...

Daar ik nu ook weer niet zo een museumfreak ben, koos ik er twee uit: de Metropolitan Museum of Art en het wereldbekende Guggenheim.

Het "Metropolitan" werd in 1870 gesticht door een groep kunstenaars en filantropen, die en kunstinstituut wilden opzetten dat kon wedijveren met de musea in Europa. De collectie wordt beszchouwd als de uitgebreidste ter wereld. Er zijn werken te zien vanaf de prehistorie tot heden en het museum heeft collecties van alle continenten. Ik bezocht er vandaag de ongelofelijke schat aan Egyptische kunst (de grootste verzameling in de werled na Caïro), de Hellenistische en Romeinse zaal en de Byzantijnse en Middeleeuwse kunst. Al bij al genoeg om me een goede drie uur bezig te houden, en dan had ik nog alleen maar een deel van het gelijkvloers bezocht! De foto hiernaast geeft aan dat alvast één iemand zich perfect zou thuisvoelen in het oude Egypte...

Het Guggenheim is opvallend kleiner dan ik het me had voorgesteld. Het is gevestigd in een gebouw van architect Frank Lloyd Wright en heeft een rotondevormige expositiegang die zich in een steeds nauwer wordende spiraal vanaf de koepel omlaag slingert en lijkt op een grote witte schelp. De rotonde was vandaag buiten gebruik (er werd een nieuwe expositie in opgesteld) maar net daarom werd het toegangfsticket in prijs verminderd tot 12 USD - een geluk bij een ongeluk, daar ik sowieso toch niet zo happig ben op "moderne kunst" en het mij vooral om het gebouw zelf te doen was. Binnen zag ik ondermeer de installatie van ..., die de Hugo Boss (jawel) prijs 2010 had gewonnen: 100,000 USD en er niet beter op had gevonden dan een hele museumzaal vervolgens te behangen met ... 100,000 biljetten van 1 dollar. Rare jongens, die kunstenaars!

The Oyster Bar - Grand Central

De dag afsluiten deed ik met een dinner in de kelders van Grand Central Station. Daar bevindt zich immers van oudsher de Oyster Bar, waar je op een barkruk aan de counter een smakelijke (maar ook wel prijzige) oesterschotel krijgt voorgeschoteld.