Zondagochtend vierden we het begin van de Advent in de Church of Our Savior op Park Avenue, op enkele stappen van Grand Central. De kerk op zich is een pareltje te noemen en zeker een bezoekje waard, of je nu christen bent of niet: het is een oase van rust in deze drukke stad en de ikonen op de muren zijn zonder meer verbluffend. Ze geven de kerk een licht orthodox tintje, dat toch prachtig samengaat met de Romeinse opstelling. Wie goed kijkt, ontdekt tussen de ikonen ook de afbeelding van "hedendaagse" heiligen, zoals Moeder Tereza van Calcutta. De viering die we er bijwoonden was een viering zoals ik er nog maar zelden één had gezien: strictly by the book, met Latijnse gezangen en een "gezongen" Evangelielezing, een stevige dosis wierook en een sterke voorganger. Dit is de Latijnse liturgie, zo vaak verguisd en bekritiseerd, tot in de puntjes. En dat voor een volle kerk, met mensen van letterlijk alle leeftijden. We zagen er ouders met kinderen, zelfs babies, evenals tieners, jongvolwassenen, mensen van middelbare leeftijd en ouderen. En ik moet zeggen: er zit Schoonheid, ook in deze vorm van vieren. Ik weet niet wat me het meest verbaasd heeft: dat ik geraakt werd door een liturgievorm als deze - of dat ik me erop betrapte dat het me verwonderde hoezeer deze liturgie me kon raken.http://www.oursaviournyc.org/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten