Het werd een stralende, ja zelfs hete, nazomerdag. Met geen wolkje aan de lucht en een dikke 27 graden op de thermometer (Celsius weliswaar, niet Fahrenheit) was het een perfecte namiddag voor Sunday Afternoon Football - een aangelegenheid waarvoor de New Yorkers thuis blijven of één van de talrijke sports bars in de stad opzoeken, getooid in de clubkleuren - en voor de Giants is dat Big Blue. "Bleeding blue" noemen ze dat hier. Thuis of in de bar, behalve dan voor de slordige 80,000 fans die een ticketje konden bemachtigen voor een zitje in het nieuwe (in 2009 gebouwde) MetLife Stadium op de Meadowlands in East Rutherford, New Jersey, net aan de overzijde van de Hudson. En bij die 80,000 was ik vandaag dus bij :)
Een korte rit met de speciaal ingelegde buslijn van de Port Authority in Manhattan bracht me netjes op de immense parking van het MetLife stadium (de parking waarop tot voor twee jaar nog het legendarische maar ter ziele gegane Giants Stadium verrees). Het MetLife is een uniek stadium, daar het niet één maar twee football clubs een thuis biedt: de Giants en de Jets, stadsrivalen... ik zie het in Mechelen nog niet gebeuren ;)Dat gameday iets speciaals is voor de New Yorkes wordt al vanop de parking duidelijk: daar zie je tal van barbecues en mensen die bier tanken uit de koffer van hun al dan niet uitgebouwde truck of station wagon. Het fameuze "tailgating" waarbij fans reeds uren voor de wedstrijd verbroederen over een pintje en een hot dog of hamburger. Er wordt zelfs hier en daar een robbertje touch football (een minder risicovolle variant van the real thing) gespeeld. Familiesfeer alom.
Voor de game zelf had ik een zitje, letterlijk en figuurlijk in de nok van het niet overdekte immense stadium. En die nok wil wat zeggen: een slordige dertig verdiepingen boven de begane grond. Als ik rechtstond, kon ik over de muur in de verte de skyline van Manhatten zien. Over de muur naar beneden kijken deed ik liever niet. Langs de binnenkant van het hypermoderne stadium waan je je in de sci-fi versie van een Romeinde arena, met rijen boven rijen mensen en beneden, klein maar nog verbazend goed zichtbaar vanop deze hoogte, de gladiatoren. Voor wie de actie van dichterbij wil volgen zijn er vier grote LCD schermen, elk ca. 2 verdiepingen hoog. American Football is een spel dat in fasen verloopt en het ligt dus regelmatig stil. Tijdens deze "rustpauzes" is er echter voldoende muziek en visuele animatie op de schermen om iedereen bezig te houden. Of als je even de benen wil strekken, kan je gerust een tijdje de "catacomben" achter de tribunes induiken, waar je je tegoed kan doen aan allerlei soorten bier, soft drinks en (fast) food en waar je de strategisch geplaatste fanshops kan bezoeken.
En voor de game begint daalt er een onwezenlijk stilte over het stadium - iedereen veert recht terwijl iemand (in dit geval een jazz saxofoniste) een eigen bewerking van het Amerikaanse volkslied brengt. Kippevelmoment gegarandeerd.
Het enige wat ontbrak waren... cheerleaders. NY is één van de weinige teams in de NFL die er geen heeft!
Oh ja, de Giants verloren 36-25 - maar dat kon voor mij de pret van mijn eerste "live game" echt niet drukken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten