Nine Eleven Revisited

Op dinsdagnamiddag, 11 september 2001 zit ik in mijn kantoor aan de Louizalaan te Brussel te zwoegen op een inmiddels lang vergeten juridisch advies. Een collega, net partner geworden, valt binnen, zo denk ik, met een nieuwe opdracht. Het bericht luidt echter anders: er is een vliegtuig neergestort in Manhattan. Een aantal collega's gaan naar de vergaderzaal op de vijfde verdieping om de gebeurtenissen op CNN te volgen. Ik neem me voor hen te vervoegen - zodra deze moeilijke paragraaf af is. Even later belt mijn vrouw. Of ik het gezien heb. Een tweede vliegtuig. De andere toren. Op de andere lijn een partner die op vergadering is bij een (Amerikaanse) klant. De vergadering is opgeschort en ook daar zit iedereen aan de televisie gekluisterd. De partner vraagt me wat ik daar nog doe, of ik niet beter naar huis toe kan. Pas op dat moment dringt tot me door dat deze dag de wereld verandert.

Grofweg zes jaar later sta ik op Ground Zero. Ik ben in New York op uitnodiging van mijn toekomstige werkgever, drie dagen met interviews die uiteindelijk zullen leiden tot de job die me vijf jaar later, nu binnen enkele dagen opnieuw naar de Big City voert. Mei 2006 dus, met "The Rising" van Bruce Sprinsteen op de iPod. "My city of ruins"... Het doet onwezenlijk aan - de krater is een bouwput van bedrijvigheid geworden. Spoedig verrijzen hier, als een feniks uit de WTC asse, de Freedom Tower en de twee waterpoelen op de plaatsen waar de torens stonden - reflecting absence. Maar op het moment dat ik er sta - "with these hands, Lord" - nadarhekken, bouwkranen en containers. En toch, doorheen al dat verkeer, een zekere stilte, alsof de wereld hier nog steeds de adem inhoudt. Een paar blocks verder - St. Paul's church, waar de first responders (de reddingswerkers van het eerste uur) kwamen om uit te rusten, te bidden en te praten, te beginnen verwerken ook. Hun schoenen aan de hekken van de

kerk, binnen schrijnen met honderden foto's van slachtoffers van alle leeftijden, van alle kleuren en afkomsten, ook duizenden wenskaarten van solidariteit van over heel de wereld. Maar wat mijn aandacht het meeste trekt: de rode kazuifel van de priester waar, op een nacht, zonder aanleiding, leden van al die reddingsbrigades van over heel de VS allen hun eigen badge hebben op gepind. Het staat op mijn netvlies gebrand - "I pray for the strengh Lord"...

Mei 2011, opnieuw voor het werk in New York - en opnieuw vind ik dat ik Ground Zero niet kan voorbijgaan. Snel op de eerste dag de trein genomen vanuit White Plains. Een uurtje later wandel ik door de straten die ik vier jaar geleden ook al aandeed. Weerom is er veel veranderd: de Freedom Tower is grotendeels af en de twee waterpoelen op de plaatsen waar oorspronkelijk de Twin Towers oprezen ("reflecting absence") zijn ook reeds duidelijk herkenbaar. Binnen een paar maanden wordt hier de tiende verjaardag van het drama herdacht. Tien jaar alweer - ongelooflijk. Het leven in New York is hersteld, of niet? Er is hier iets veranderd - er is een bewustzijn gegroeid dat er vroeger niet was - mensen bejegenen elkaar anders dan voorheen. De herinnering staat centraal. En opnieuw, hier op deze site, houdt de wereld nog steeds even halt. Stilte als getuigenis. Behalve Bruce Springsteen - die zingt hier als voorheen, over die "city in ruins"...